Zaterdag 18 juni werd het werk rond Kootwijk voortgezet. Vorige maand heeft Eric Hoogstraat al uitgebreid bericht over het waarom. Daarom dit keer een kort verslag.

De weersvoorspelling was heel slecht en daarom hadden onze coördinatoren besloten tot 13.00 uur te werken, samen te lunchen en na de lunch niet meer aan de slag te gaan. We hadden geluk, want de voorspelde buien trokken aan Kootwijk voorbij. We hebben geen spat regen gehad en de bewolking zorgde voor een prima werktemperatuur. We gingen in 2 groepen uiteen. Ik heb de werkers van de andere groep alleen maar bij de lunch gezien. Uit hun groep kan ik niets bijzonders vertellen. We hebben ongeveer 900 meter beveiligd en dat is niet gek voor een ochtend werk. Nou begon die ochtend wel erg vroeg. Toen ik rasteraar werd kwamen we om 09.30 uur bijeen, dronken op ons gemak koffie, aten een koek en gingen om ongeveer 10.00 uur aan de slag. Tegenwoordig worden we om 09.00 uur verwacht. Dat is op zich niet erg, maar degene die nu denkt, dat we tot 09.30 uur op ons gemak koffie drinken, een koek eten en dan aan de slag gaan, zit er naast. Om 09.08 uur arriveerde ik. Ik kreeg een bekertje koffie in de handen geduwd en terwijl ik de eerste slokken nam, riep onze coördinator dat we aan de slag gingen en wel in twee groepen.



Ik denk dat ik weet waarom we al voor 09.10 uur aan de slag gingen. Bijna iedereen is ver voor 09.00 uur aanwezig en heeft op dat tijdstip dus koffie en koek op. In de uitnodiging staat wel dat we om 09.00 uur verzamelen, maar dat is al lang achterhaald. Een paar jaar geleden is het verzameltijdstip vervroegd van 09.30 uur naar 09.00 uur, omdat de meeste rasteraars er toch al rond 09.00 uur waren. Nu de meesten er al ver voor 09.00 uur zijn, ligt een verschuiving naar nog vroeger misschien in het verschiet. Ik weet nu al dat ik één van de weinigen ben, die daar problemen mee zal hebben. De gemiddelde rasteraar heeft vast geen kantoorbaan gehad , zoals ik.

De twee groepen verdwenen in het bos. Ik dronk eerst mijn koffie op en dat kwam de opzetters van de Windvang goed uit. Ze kwamen handen te kort om de tent op te zetten en vroegen of ik wilde helpen. Dat helpen moet letterlijk worden genomen, want gezien het bezit van twee linker handen en een niet al te goed ontwikkeld ruimtelijk inzicht mag je van mij niet meer verwachten.



Een dame met twee geiten en een hond had vond het maar wat vreemd zo’n grote tent op haar wandelpad.



Tijdens de lunch deden Henk en Piet verslag van een bijeenkomst met een klankbordgroep vanuit de rasteraars. Met deze groep is onze huidige werkwijze geëvalueerd en zijn mogelijke verbeteringen besproken. Gebleken is dat de rasteraars op dit moment uiterst tevreden zijn over hoe het allemaal loopt. Onze opdrachtenportefeuille is zeer goed gevuld. Nieuwe aanvragen komen in principe op de wachtlijst.



Er wordt gewerkt aan een voor iedere rasteraar toegankelijk bestand op een nog vast te stellen website, waarop de foto’s van het rasteren kunnen worden gezet. Nu is een ieder afhankelijk van de foto’s die bij de verslagen worden geplaatst..

Soms moeten we met eigen auto’s een eind het bos in. Dat leidt een enkele keer tot boze gezichten van wandelaars en aanwonenden. Om dit te verkomen worden we voorzien van bordjes voor in de auto (tegen betaling, dat wel)



Het afbreken van de Windvang werd gedaan door allerlei handige mensen.